Terrence Grandchester
Καλώς ήρθατε στο forum μας.
Παρακαλώ εγγραφείτε ώστε να μπορέσετε να απολαύσετε περισσότερα οφέλη και προνόμια.
Ας αρχίσει η συζήτηση...
Εικονοθήκη


Πρόσφατα Θέματα
» Άποψη για το χωρισμό Τερρυ-Κάντυ
Τετ Ιουλ 18, 2018 11:28 pm από ΜΙΜΙ

» Ήρωες που υπάρχουν στο anime και όχι στο manga
Τρι Ιουν 12, 2018 12:25 pm από nansecrets

» Γιορτινό Theme
Πεμ Ιουν 07, 2018 3:20 pm από ariel

» Γιατί η Κάντυ Κάντυ είναι το αγαπημένο μου ανιμε.
Δευ Ιουν 04, 2018 10:35 pm από sasa

» Κάντυ Κάντυ, γύρισα στο ίντερνετ και βρήκα πολλά για σένα...
Πεμ Μάης 10, 2018 3:46 pm από ΜΙΜΙ

» candy candy my videos
Τετ Ιαν 31, 2018 1:01 am από stavroylaki

» Τα ομορφότερα Fan Arts
Πεμ Ιαν 25, 2018 3:35 pm από ΜΙΜΙ

» Οι ήρωες της Κάντυ και οι άλλοι.
Τρι Δεκ 19, 2017 10:20 am από Marianna Blue Lagoon

» Candy η τουρκάλα
Κυρ Δεκ 17, 2017 9:54 pm από ariel

» Candy η αμερικάνα
Πεμ Δεκ 14, 2017 7:00 pm από bettina

» Η Κάντυ και ο Τέρρυ στα goodreads
Κυρ Δεκ 10, 2017 4:38 pm από Marianna Blue Lagoon

» Τεύχη του περιοδικού ζητούν ιδιοκτήτες ^^
Τετ Οκτ 25, 2017 8:26 pm από nansecrets

» Παρτιτούρες
Τρι Οκτ 24, 2017 7:51 pm από libra

» Ελληνική Έκδοση του περιοδικού
Πεμ Οκτ 19, 2017 8:33 pm από ariel

» Piano room
Τετ Οκτ 11, 2017 8:00 pm από nansecrets

» Κι άλλες ιστορίες που αγαπήσαμε μικροί...
Πεμ Σεπ 21, 2017 10:28 pm από stavroylaki

» Σχόλια για το "Κάντυ Κάντυ η σοκαριστική αλήθεια".
Κυρ Αυγ 27, 2017 1:39 am από nansecrets

» Ενα τάνγκο για την Κάντυ και τον Τέρρυ
Δευ Αυγ 21, 2017 8:21 pm από ΜΙΜΙ

» Casting...
Τετ Ιουλ 19, 2017 9:57 pm από bettina

» Καλωσήρθατε/Welcome
Τετ Ιουν 07, 2017 8:27 pm από Marianna Blue Lagoon

Ψηφοφορία

Με ποιον πιστεύετε οτι καταλήγει η Κάντυ στο τέλος;

72% 72% [ 71 ]
21% 21% [ 21 ]
5% 5% [ 5 ]
2% 2% [ 2 ]

Σύνολο Ψήφων : 99

TGF Networks
Find us on Facebook Follow us on Twitter Our channel on youtube
Instagram
Affiliates
Candy and Terry's Paradise
Candy In Greek Project

Vampire Knight
Greek Otaku Network
More Affiliates

"Goodbye Angels"

Πήγαινε κάτω

"Goodbye Angels"

Δημοσίευση από stavroylaki Την / Το Δευ Μαρ 06, 2017 7:46 pm

"Goodbye Angels"




Δεν θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Ήταν ότι καλύτερο μπορούσα να προσφέρω και στους δύο. Η καριέρα μου ως ηθοποιός είχε μπει στα ζεστά της και η ευκαιρία που κυνηγούσα μια ζωή ήταν εκεί. Και δεν μπορούσα να την αρπάξω πια. Δεν μπορούσα να κάνω απολύτως τίποτε απέναντι στο γεγονός ότι είχα ένα καθήκον και ένα απωθημένο. Το σκωτσέζικο ουίσκι δεν βοηθούσε την κατάσταση μου. Είχε μόλις φύγει. Με το περίεργο της σκούφο αφημένο στην απέναντι καρέκλα. Μύριζα την γλυκιά μυρωδιά της παντού. Άσπρο τριαντάφυλλο. Αθώα μυρωδιά, όμως έντονη.




Μόλις είχαμε τελειώσει τη συζήτηση σχετικά με το διαζύγιο που είχα σκοπό να πάρω. Όταν της είπα ότι την  ήθελα πίσω ενώ ήξερα ότι είχε προχωρήσει στη ζωή της ήταν κάτι πολύ ανώριμο από μέρους μου. Και το ήξερα, αλλά την αγαπούσα. Πολύ. Δεν αντέδρασε. Δεν είπε τίποτε. Απλά ζήτησε ένα κόκκινο γλυκό κρασί, ξερά. Απόλυτα ταιριαστό με το κατακόκκινο φόρεμα που έβαλε για τη συνέντευξη της. Ήπιε μονορούφι το ποτήρι και έφυγε σαν τον κλέφτη. Φτωχή. Κενή. Ένα ορφανό σπουργίτι, κολλημένο σε μια φωλιά. Τόσο τραγικό και τόσο όμορφο να το ζωγραφίσεις. Ίσως και πιο όμορφο κι από την ίδια την τέχνη.




Ένιωσα κενός. Πήρα το μικρό μπλοκάκι που πάντα κουβαλούσα. Μου άρεσε πολύ η ζωγραφική. Ζωγράφιζα αρκετά πλέον. Και σχεδίασα το σκηνικό που είδα πριν. Έναν άγγελο να πετά μακριά φορώντας ένα κατάμαυρο πανωφόρι. Πήρα το πιο σκληρό μολύβι, για να μην μπορώ να σβήσω τίποτε από αυτό το σχέδιο. Δεν ένιωθα ούτε στο ελάχιστο καλύτερα. Με έτρωγε το δίλημμα ακόμη, μήπως βιάστηκα; Μήπως έκανα το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου; Λογική ή Συναίσθημα; Κι όμως πάντα ήμουν λογικός. Το συναίσθημα βαρούσε μόνο τους καμβάδες και τις ξύλινες σκηνές, σχεδόν έσκιζε, έσπαγε. Για πρώτη φορά ήθελα να σκίσω κάτι άλλο πέρα από τα χαρτιά.
Έφυγα κι εγώ σαν κλέφτης, σαν χαζός. Όσο έτρεχα τόσο το ένιωθα. Έκανα λάθος. Έκανα λάθος. Ήταν τόσο σίγουρο στο μυαλό μου. Τραγικό λάθος. Έφτασα και την βρήκα λίγο πριν μπει στο σπίτι της. Σκοτεινό και ζεστό. Άδειο. Φαίνεται δεν ξεκίνησε να ζει ακόμη με τον εραστή της. Δεν ξέρω ποιος ήταν. Ποιος την κέρδισε περισσότερο από εμένα. Με χαστούκισε. Με έδιωξε. Με δάκρυα, με απαλές φωνές. Όμως τελικά την έπεισα να με ακούσει. Έτσι εκεί, τυλιγμένη με κουβέρτες και κλάματα, της είπα ότι θέλω να πάμε μαζί. Να μείνουμε μαζί, μακριά. Είπε ότι αυτό δε μπορεί να συμβεί. Την παρακάλεσα. Ξανά και ξανά. Η απάντηση ίδια. Σκληρή. Βαριά. Τότε ξαναβγήκα στο ίδιο δίλλημα. Όταν το είχα πάρει το συμβόλαιο διαζυγίου η χαρά μου κράτησε για μερικά δευτερόλεπτα, αργότερα έπαθα νευρικό κλονισμό μαθαίνοντας ότι είχε προχωρήσει. Μετακόμισε στο Πόρτλαντ, έφυγε όσο πιο μακριά μπορούσε. Το ήξερα ότι το έκανε για εμένα. Κι εγώ σαν χαζός έρχομαι να της χαλάσω ξανά τη ζωή. Έπρεπε να δεχθώ το καθήκον της να μείνει πιστή όσο εκείνη δέχτηκε το δικό μου καθήκον, χωρίς καν να γυρίσει να μου πει να τα παρατήσω όλα και να φύγω μαζί της. Ω, τι χαζός που είμαι. Άρχισα να κλαίω, ξανά. Νιώθοντας αβοήθητος. Καταραμένος. Το τζάκι έκανε έναν δυνατό θόρυβο, αγανακτισμένο από τις φωνές μου, τις απαλές κραυγές μου για βοήθεια.




Τύλιξε τα μαλλιά μου με τα χέρια της και με έφερε κοντά της, κλαίγοντας και εκείνη, πιο σιγά, πιο μαζεμένα. Δεν άντεξα. Ήξερα ότι δεν μπορούσα άλλο να μην βλέπω μπροστά μου την απάντηση. Έτσι την άρπαξα, σφιχτά. Της έδωσα ένα δυνατό φιλί, ένα ακόμη, ένα ακόμη, στο λαιμό, στο στέρνο, στο στήθος, η φωτιά στο τζάκι σφύριζε σα την καρδιά της. Ειλικρινά, ποτέ μου δεν ένιωσα πιο ενωμένος με έναν άνθρωπο σε μια νύχτα. Έξω χιόνιζε. Τα κάτασπρα σκεπάσματα της ταίριαζαν πολύ, με εκείνα τα μακριά ξανθά μαλλιά και τα σκούρα πράσινα μάτια αναμφίβολα, ήταν ένας άγγελος. Τα ξημερώματα της έκανα αθόρυβα πρωινό και της άφησα τη πρόχειρη ζωγραφιά που έκανα στο μπαρ. Ντύθηκα και φόρεσα το σκούφο της.




Έφυγα.




Και δε ξαναγύρισα ποτέ εκεί.




Έμαθα ότι και εκείνη έφυγε. Η συνέντευξη της την έστειλε και εκείνη μακριά. Δεν έμαθα που, αλλά μου είπαν πως έφυγε, σε ένα μεγάλο νοσοκομείο, μαζί με τον καρδιοχειρουργό τον οποίο ερωτεύτηκε, άραγε όντως τον ερωτεύτηκε, δεν θα μάθω ποτέ. Εν τέλη, αυτό ήταν. Μια βραδιά. Εύχομαι να μην γέμισε με ένα ακόμη βάρος. Τόσες αναμνήσεις και υποσχέσεις, θαρρείς και βρήκες τον άνθρωπο σου. Όμως τελικά, όσο μεγαλώνεις, δεν φεύγουν μόνο οι άνθρωποι, φεύγεις και εσύ, γεμάτος αναμνήσεις, γεμάτος εμπειρίες, γεμάτος απωθημένα.
Και όταν όλα φτάνουν στο τέλος, ένα είναι σίγουρο.


 


Πρέπει να μάθουμε να γυρνάμε σε ένα άδειο σπίτι.


Soundtrack:
avatar
stavroylaki
Terry Supporter
Terry Supporter

Αριθμός μηνυμάτων : 1800
Points : 5365
Ημερομηνία εγγραφής : 18/09/2011
Ηλικία : 19
Τόπος : where the blue balloons fly...
Χιούμορ : ehhrrr a little

https://www.youtube.com/user/stavroylaki

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης